Blejk sumnja u osnovne biblijske dogme, nazivajući ih zabludama: zabluda o razdoru tela i duše ("čula su glavni prozori za dušu"), zabluda o nagonu koji dolazi samo iz tela, koje je zlo, i razumu, koji je dobro, a dolazi iz duše ("nagon je jedini život"), i zabluda da će Bog mučiti onoga koji sledi svoje nagone ("nagon je večiti zanos'). I sam Isus je, prema Blejkovom đavolu, prekršio svih deset zapovesti, jer je to neophodno da bi se činila vrlina. ''Neka sveštenici u mrtvačkoj crnini više ne grakću proklinjujući sinove radosti... I neka bleda pobožna blud više ne naziva nevinim one koji žele, a ne čine! Jer sve što živi je sveto.'' Jeretička misao, kao ova, izrečena, na primer, danas ne bi nosila breme prethodnih vekova, kao što ova misao nosi. Jer upravo je sam Blejk jedan od onih bundžija, ili đavoljih pesnika, kako ih naziva Ž. Bataj, koji su anticipirali slobodu ljudskog duha upotpunjavajući je suprotnostima.
Blejkov Isus je oljudjeni bog koji je i sam izrazio bunt prema tiraniji crkve i farisejima. Najzad, Blejkov Isus ustaje protiv tradicionalnog Isusa kao protiv oličenog đavola. Drugim rečima, on ustaje i protiv ljutitog boga Starog zaveta koji se skriva i propoveda o jednom novom bogu koji se nalazi u ljudima.
...
Opšta književnost i teorija književnosti, Seminarski radovi
Ana Omaljev: Vizija Vilijama Blejka i Arhetipska kritika, Poezija
